بانوی مهربان

بانوی مهربان

امشب چه شب مبارکی است

به مبارکی و میمنت این شب

لطف و عنایتی هم به این غلام           ای دختر باب الحوائج(ع)

سلام.

بدون مقدمه می گم چقدر به اعصابتون مسلطین؟

وقتی از یه چیزی عصبانی میشین چقدر خودتون رو کنترل می کنین؟ اصلا کنترلی در کار هست؟

تازگی ها سعی می کنم به اعصاب خودم تو شرایط بحرانی مسلط باشم، خیلی تاثیر داره خیلی...

مثل لیوانی که روی شمع می ذارن!

کار خاصی هم نمی کردم...فقط کافیه سر صحنه ای که قراره نقشه(!) آدمای عصبانی رو بازی کنی یه دفعه همه چیو بریزی به همو تبدیل بشی به یه جوون آروم که داره فکر می کنه!

پس بیخودی فیلم بازی نکن!

۱۲۳...اکشن

می دانیم که فکر کردن قبل از انجام هرکاری و سنجیدن آن کار و توجه به عواقب و نتیجه آن در همه امور لازم و جزء اساسی ترین مراحل به ثمر رسیدن یک کار می باشد. همینطور در موقعی که فکرمان و بعضی وقتها هم وجدانمان به ما می گوید فلان کاری را بهتر است توصیه کنی(!) و انجام فلان کار را نهی،نباید دستپاچه شد...در هیچ کاری نباید شتابزده عمل کرد. امام حسین(ع) که عشق همه ماست در این باره می فرماید: عجله و شتابزدگی نوعی ابلهی است.

به این داستانک که البته خودم از این نمونه ها زیاد مشاهده کردم، توجه کنید تا نتیجه گیری کنیم:

-1-روزی روزگاری نه چندان قریب شخصی(دارای کمالات متعدد و دلسوز جامعه،فقط کمی تند...فقط کمی!) تو راه از 120 متری یه جوون جینگلی پینگلی(ژیگول،پیگول و...) رو می بینه...حالا تصور کنید ایشون تا به حال چنین چیزی اصلا ندیده باشه(کنایه از وضعیت حاکم بر جامعه) خوب...ابروهاش رو حسابی پائین میاره...غضبناک، آماده رزم و نبرد.(چرا رزم و نبرد؟)دستهاش رو که تو یکدومش تسبیحه مشت می کنه...آماده حرکت...سرعت 321کیلومتر در ثانیه...پیش به سوی هدف(فعلا ... شید آقا)

-2- میریم سراغ همون جوون جینگلی پینگلی خودمون... خسته...2:30 تو امتحان بوده...امتحانشم داغونه داغون...اعصابش خووورد...داره با نگاهش تک نمره هایی رو از ورقش جمع می کنه ببینه آخر عاقبتش چی میشه...نمی دونه چی کار کنه؟ داد بزنه؟(شایدم جیغ بزنه؟) امتحان بدجوری فکرش رو مشغول کرده...بعد از این همه خووندن... و حالا... تو همین وضعیت خراب به آقای دلسوز نزدیک و نزدیک تر میشه...

حالا خودتون تصور کنید چه ها خواهد شد؟

آقای دلسوز داستان ما چی کار نکرده بود؟ فکر

می خوام بگم قبل از اینکه قراره کاری بکنیم اول به همه چیزش فکر بکنیم. موقعیت خیلی مهمه ها! و البته تاثیر گذار بودن امر به معروف...باید فکر کنیم یا حتی بیندیشیم(!) که تو خیلی از موقعیت ها فقط دوست آدمه که می تونه بعضی چیزا رو به آدم بگه...نه همه! توجه کنید! نه همه! یه دوست واقعی خیلی خوب می تونه این کار رو انجام بده...دوست خوب یعنی همه چی...

در ضمن این رو هم بدونیم که امر به معروفی که مطمئنیم اثر بخشی نداره واجب نیست!(از لحاظ فقهی)... آقای دلسوز خیلی وقت ها  ابرو رو درست نکردچشم رو کور کرد!                                          پس اول فکر کن!

سرتون رو درد آوردم؟ شرمنده (داخل پرانتزش اینه که این موضوع اینقدر تخصصی هست که من بیسواد بیشتر در موردش صحبت نکنم!)

{عادت بدی که دارم اینه که یه خورده رسمی و کتابی می نویسم یه خورده عامیانه...شما ببخش}