سه شنبه است و مطابق معمول ،سه شنبه ها خودشان به تنهایی هویتی ندارند. سه شنبه ها مخصوصا در قم شب چهارشنبه شناخته می شوند و اسم و رسم شب چهارشنبه هم که گره خورده به جمکران و ثمره این آمیختگی مکان و زمان، ابراز عشق و محبت به کسی است که در ذهن من به عنوان حقیقت تعریف شده است...
بله...برای من کسی موعود و منجی است که می آید و از حقیقت می گوید و با همین حق گوئیش عدل برقرار می کند، با همین حق گوئیش ریشه های ظلم و ستم را خشک و نابود می کند... کسی که وقتی از حق می گوید همه دنیا محو صحبتش می شوند و آنقدر شیفته او می شوند که به قول حافظ شیرازی
بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید
) نفس مسیحایی ...چه کلمه ای...یعنی می شه یه روزی حسش کرد؟...نفس مسیــــــحایی...)
همین حق طلبی اوست که شهری می سازد از برتری های مطلق و نه این برتری های ظاهری امروز و نه با سرعت و قدرتی که امروزی ها به آن دلخوشند...چیزی ماورای اینها در کارست و همه اینها حاصل یک چیز است و خدا هم اگر گفته سند و آخر و عاقبت این دنیا همه اش به نام بندگان صالحش زده شده، مگر بندگان صالح واقعی خدا کاری جز حق گویی و حق طلبی دارند؟...
وجود حقیقت، حقیقتی انکار ناپذیر است اما در عصر ما آنقدر تیره و تار شده و آنقدر از آن فاصله گرفته ایم و حالا حالاها هم قصد نزدیک شدن نداریم و به قول دوستی در پستوی خانه هامان نهانش ساخته ایم که بعضی ها حق دارند بیندیشند، ممکن است حقیقتی وجود نداشته باشد!
هرچند سر منشا گفته اغراق آمیز آنها شاید همان حس نا امیدی و مشاهده ی تزویر،دروغ و نیرنگی کسانی است که به صراحت و وقاحت به عداوت و دشمنی با حقیقت می پردازند... همین است که می گویم بیایید منتظر حقیقت باشیم و معتقدم تا همه انسانها یک جا و در یک زمان از دروغ گویی و پنهان سازی حقیقت خسته نشوند و با آهی از اعماق وجودشان حقیقت را نخواهند، چیزی تغییر نمی کند...
شما که نه... ولی خودم مدعی بی خبری بیش نیستم که تا پروانه شدن و سوختن و مفقود شدن ره صدساله ای می خواد
خواب می بینم ولی در خواب نه مدعی هستم ولی کذاب نه
{هرچند این مهم با حرف ها و کاغذ و پست پرکنی های من و تو به سرانجام نمی رسد ولی ناچاریم امیدوار باشیم که روزی حقیقت تیتر اصلی روزنامه زندگیمان شود! به امید آن روز}
